Estratexia 'desde riba' ou 'desde baixo'?

[Casdeiro]

Como sabedes eu son partidario de, fronte ao dilema de se volcarmos as enerxías tentando mudar de rumo desde riba (institucións, goberno, toma do poder...) ou dalo por perdido e facelo desde baixo (botes salvavidas, contrapoder, alternativas fóra do sistema...) de non abandonar ningunha delas, mais poñer máis énfase na estratexia desde baixo, mesmo dando unha forma alegórica a ese saírse do sistema: http://casdeiro.info/textos/index.php/2 ... -strategy/

Pero acho un problema nesta combinación de estratexias: que as enerxías (persoais, recursos, etc.) coas que contamos os conscientes da situación de colapso que estamos a vivir, son tan poucas, que repartilas entre máis de 1 estratexia pode detraer enerxías demasiado preciosas e vitais para facer funcionar calquera unha delas. Explícome: se xa contamos con pouca forza actualmente nos sectores que tentar mudar o sistema desde riba (falo de opcións políticas máis ou menos antisistema), e poucas opcións de trunfo por esa banda, se non concentramos todo aí, terá menos posibilidades aínda de éxito. Así que pode un pensar loxicamente: Entón para qué poñer aí o máis mínimo esforzo?

Ben, gustaría coñecer as opinións dos compañeiros e compañeiras do foro acerca deste dilema sobre o que xa teño reflexionado noutras partes: http://casdeiro.info/textos/index.php/2 ... l-colapso/

[ramomflores]

Neste momento o poder, político e económico, semelha impermeável ao que nom seja BAU, mas evidentemente ninguém sabe quanto tempo vai seguir sendo assim. Na minha opiniom é que polo momento é preferível investir as nossas energias desde abaixo, outra cousa é que mais adiante, quando a insustentabilidade do modelo actual resulte evidente para a maioria da populaçom, as iniciativas e as experiências dos grupos em transiçom podam servir para orientar umha política global.

[Casdeiro]

[ramomflores]

[Casdeiro]

Na miña opinión hai un factor decisivo á hora de apostar ou non pola carta da revolución desde riba previa toma do poder estatal, e que liga :

Para lograr a necesaria trasformación desde riba sería preciso ou ben un golpe de Estado revolucionario por parte dun colectivo consciente do Peak Oil e do que é preciso facer para trasformar radical e urxentemente as nosas sociedades, ou ben un proceso legal que debería pasar, necesariamente e de maneira consecutiva, polas seguintes fases:
1) Concienciación da maioría da sociedade acerca do Peak Oil.
2) Que esa maioría social asuma a radicalidade das mudanzas precisas e acepte que ese debe ser o camiño.
3) Que se conforme unha opción electoral que ofreza un plan de acción de emerxencia baseado na situación enerxética de colapso.
4) Que gañe as eleccións.
5) Que non sufra atrancos polo poder capitalista e/ou institucións supraestatais (UE, FMI, Banco Mundial, etc.) e poida desenvolver ese programa político.

Nese proceso acho sumamente improbables varias das etapas, por non dicir todas, e por non dicir directamente imposibles. P.ex. o paso 1 semella imposible porque implicaría rachar coa barreira hipnomediática actualmente hexemónica. Aínda superando iso e acadando o logro inverosímil de dar a coñecer a unha gran maioría da poboación o problema, acharíamos de novo atrancos infranqueables na mente das persoas, dominadas pola cultura do individualismo, o beneficio a curto prazo, os que veñan despois que se fodan, o tecnoutopismo, a crenza nos superpoderes do capitalismo, etc. etc. (Xa falei desas barreiras noutros lugares, como no meu artigo dos ou nos .)

Pero aínda así fagamos o exercizo de política-fición de pensar que se logra que a necesidade do cambio penetre en millóns de mentes no país (dá igual que falemos de Galiza ou España, para o caso) e que estean dispostas ao sacrificio necesario, superando as eivas psicosociais devanditas. Tampouco estaría asegurado que existise unha opción electoral que vehiculase iso por medio das institucións representativas e que puidese gañar as eleccións nun sistema controlado polos medios ao servizo do poder capitalista, ao que -hai que lembralo?- non lle convén que se tomen as medidas que cómpre tomar.

Pero se así e todo houbese o miragre dunha vitoria de tal partido ou coaligación de partidos... e que o fixese en cuestión de moi pouco tempo, pois ... alguén pensa que non se repetiría o caso de Allende, ou de tantos outros, varridos do poder de maneira máis brutal ou máis retorta?

Vamos, que a improbabilidade de éxito desta opción é tal que eu persoalmente inclínome por non gastar moitos esforzos nela.

Porén, a outra opción estratéxica, a de crearmos referentes funcionais o máis numerosos posibles por parte dunha minoría consciente que serva de referencia cando o colapso faga ineludible para a maioría a mudanza radical de hábitos e xeitos de vida, é moito máis plausible, porque non requere un enfrontamento forntal co sistema, senón simplemente ir creando por baixo do radar experiencias resilientes doadamente replicables, tecendo ligazóns entre elas para afortalalas, aceleralas e permitir a súa rápida difusión social... É , a de (en certa maneira) e varios outros polo mundo adiante. Non é doado, claro, nin asegura que a trasformación sexa efectiva para todos, pero cando menos é moito máis factible cá outra opción. Onde imos decidir volcar as nosas escasas enerxías? A que carta imos apostar o noso futuro?

[Begonha]

Eu aposto claramente pola estratexia desde abaixo. Entre outras cousas porque é máis gratificante, e máis posible tamén. Cooperar con persoas que queren realmente cambiar e implementar sistemas de colaboración entre persoas. E pasar do sistema, se nos colocamos á marxe do sistema e nos "amañamos" entre nós na medida do posible, mediante cooperativas integrais por exemplo, mesmo propiciaremos que o sistema caia antes, e se poida construir outra cousa.

[estevo]

Neste eido estou bastante convencido de que para quem realmente quiger mudar de vez as cousas para o bem da grande maioria social, o trabalho de base é o único caminho mesmo para algum dia aceder ao poder institucional (se e quando figer sentido), para mantê-lo o tempo suficiente para mudar algo com el, e para essas mudanças serem efetivas e permanentes.

Ainda máis, acho que a concorrência eleitoral prematura pode entorpecer a aceitaçom das ideias que se tentam defender. A gente, mesmo neste ambiente de desânimo coa política de partidos, já tém ũas lealdades, máis ou menos fortes, que vam jogar contra qualquer movemento que se apresentar como competidor. Em moitos casos essas lealdades fam parte da autoimage das pessoas (som do PP ou do PSOE ou do BNG como podo ser do Madrí, do Barça ou do Celta), e a dinâmica de concorrência, antagonismo e suma zero (quando nom cousas piores) que gera a concorrência eleitoral pode gerar reaçons defensivas, e mesmo hostís, em gente que doutro jeito poderia concordar nos projectos e ideias.

Eu acho que o momento de concorrer polo poder das instituçons é quando já se tenha claro o que vai ser mudado e quando já se saiba que existe o apoio popular para essas mudanças. Acho que quando isso acontecer num concelho (ou no âmbito eleitoral que for) há-se notar bem.

No entanto, e durante bastante tempo, tanto a estrategia "desde embaixo" como a estrategia "desde acima" começam por embaixo.

[Casdeiro]

Moi interesante a perspectiva do Estevo vencellando competencia electoral co mercado das identidades... Mais se cadra o que precisamos para iso sexa a estratexia directodemocráta que veño explicando eu desde hai uns anos desde http://www.d-3.info a xeito de antipartido -de antimarca, logo- no que TODOS son representados, mesmo os que non votan por esa opción. Eu penso que esa opción podería rachar con esas dinámicas de "eu son de...". É aquel famoso "Vótate a ti mesmo/a" que os libertarios dicían de carallada pero que eu penso que é perfectamente viable.